LONGTRANSPLANTATIE 2

Ja mensen, dit word mijn laatste blog. Na 5 maanden iedereen op de hoogte gehouden te hebben van alles wat er in en om mijn leven gebeurde is het nu tijd om afcheid te nemen van mijn bog. Ik ben dit blog begonnen zodat ik mensen een indruk kon geven hoe het er rond en tijdens mijn longtransplantatie aan toe gaat. Ik zeg nu mijn longtransplantatie omdat iedere longtransplantatie anders verloopt en je nooit van te voren kan voorspellen hoe het een en ander verloopt. Ik vind het ook een mooi moment om te stoppen want het is nu tijd om te gaan genieten van mijn leven met nieuwe longen en Kaatje.

Ik ben nog op controle geweest afgelopen dinsdag en mijn longfunctie was gestegen naar 62,5 % en dat binnen 1 week tijd. Dus dat gaat de goede kant op. Verder waren de bloeduitslagen weer beter en dat gaat ook de goede kant op. Ze zijn dus nog steeds erg tevreden in Groningen en ik ben dat dus ook.

Sinds ik thuis ben heb ik al zoveel gedaan. Ik loop de stad door, ik ga winkelen, ik loop bij Kaat thuis zonder moeite naar haar slaapkamer (3e verdieping met de TRAP), ik loop een hele dag meubelboulevards af (voor ons nieuwe huisje). Ik kan eigenlijk alles weer en soms heb ik het idee dat ik nooit afstoting heb gehad en alles maar een boze droom was. Het is misschien raar maar het voelt alsof alles nu beter is dan na mijn 1e transplantatie. Ik ben veel rustiger en heb het idee dat ik meer controle over mijn leven heb. Alles is gewoon op zijn plaats gevallen na mijn transplantatie en ik geniet meer dan ooit te voren.

Als ik zo terug kijk op allebei de transplantaties dan moet ik zeggen dan de 2e keer toch een stuk zwaarder was. Niet omdat het de 2e keer moeilijker ging of omdat er meer complicaties waren maar omdat het niet meer spannend of eng is en je nu weet wat er komen gaat. Je weet van te voren bij ieder dingetje wat er gebeurt wat het voor gevolg heeft en wat het weer voor tegenreactie geeft. Maar al met al mag ik ook deze keer niet klagen. Alles is volgens het boekje verlopen en ik mag zeker niet ontevreden zijn en dat ben ik dan ook niet.

Verder wil ik natuurlijk nog wat mensen bedanken die dit allemaal mogelijk gemaakt hebben. Als eerste mijn dokter en het transplantatie-team uit utrecht die in mijn kansen geloofde en mij door verwezen naar groningen. Ten tweede de afdeling B3-west die mij halverwege mijn HU tijd uit een diep dal heeft gehaald waar ik toch mede dankzij hun weer uit ben gekomen. Als derde het hele longtransplantatie-team uit groningen die mij mijn 3e kans hebben gegeven en een super top prestatie hebben geleverd tijdens mijn 2e transplantatie. Verpleegafdeling D3 die mijn verblijf tijdens die 3 maanden in Groningen toch een stuk dragelijker hebben gemaakt en vooral ook de super lieve en aardige koffiedames die altijd wel in waren voor een lach. Alle mensen die hun steun via kaarten, mails, berichten in mijn gastenboek, telefoontjes en natuurlijk bezoekjes naar groningen hebben gegeven. En natuurlijk mijn familie en mijn moeder die er de 1e week dag en nacht voor me klaar stond.

Verder wil ik 2 mensen toch nog even extra bedanken want zonder hun zou ik het allemaal niet gered hebben. Als 1e Kaatje mijn super lieve vriendin die vanaf het begin dat ik de keuze maakte om nog een keer voor longtransplantatie te gaan mij altijd gesteund heeft en er ook tijdens en na de transplantatie samen met mijn moeder dag en nacht voor mij klaar stonden. En dan wil ik als laatste natuurlijk mijn donor bedanken en ik denk dat ik mijn moeder het het beste heeft verwoord:

In de nacht van 1 april, toen ik en mijn naasten vol spanning, blijdschap en hoopvolle verwachting de op handen zijnde longtransplantatie afwachtten, namen ergens in het land de nabestaanden van mijn donor afscheid van hun dierbare. Iedereen die betrokken was bij mijn transplantatie was op momenten in gedachten bij hun. Een schril contrast, het einde van een leven en een nieuw begin van mijn leven. Mijn donor heeft gewenst dat bij zijn overlijden zijn organen beschikbaar zouden zijn voor transplantatie, dit alleen al maakt hem een bijzonder mens dat begaan is met het lot van anderen.  Elk dankjewel benadert niet mijn dankbaarheid dat ik voel voor zo'n gul, meelevend en waarschijnlijk levenslustig mens dat een ander ook een prachtig leven gunt. Ik zal dat ook alles wat in mijn vermogen ligt doen om te genieten van dit prachtige cadeau. Ik kan alleen maar hopen dat mijn levensvreugde een troost is voor de nabestaanden.

Meer heb ik niet meer toe te voegen aan dit blog. Ik hoop dat ik iedereen voldoende geinformeerd heb over hoe het gaat als je ervoor kiest een 2e transplantatie te ondergaan.Ik ga nu verder genieten van mijn super mooie nieuwe leven en ik wens iedereen net zoveel geluk als ik heb toe...

The end...

Gistermiddag tegen 5 uur kwam ik eindelijk thuis aan. Veel van mijn vrienden en familie waren me aan het opwachten en het was fijn om iedereen weer te zien. Na 4 maanden weer terug te zijn voelde goed en nadat ik iedereen hallo had gezegd werd er lekker gegeten en gedronken.

Toen ik 4 maanden geleden vertrok richting Groningen wist ik dat het een lange tijd ging duren voor ik hier weer terug zou zijn. En ergens achter in je hoofd houd je er ook rekening mee dat je misschien niet meer terug komt. Hoe positief je ook in het leven staat, zo'n gedachten komen altijd langs. Hoe mooi was het dan ook toen ik gisteravond in bed lag met Kaat en voor het eerst echt goed besefte dat ik het hem toch weer geflikt had. Hier lag ik dan weer met 2 gezonde longen, een super meid langs me en klaar voor alle mooie dingen die gaan komen.

Met als eerste ons eigen huisje. Om half 5 gaan we de sleutel halen. Ik ben echt SUPER benieuwd naar ons stekkie. Maar voor ik de sleutel ga halen ga ik zo eerst lekker eten in de stad en misschien even rustig op het terras zitten. Want ik had geen beter weer kunnen uitzoeken om weer thuis te komen. Het lijkt net alsof ik de winter heb overgeslagen.

Nu ik weer thuis ben is alles wel erg wennen. Het begon met naar bed gaan gisteravond, geen klaar-voor-bed maak ritueel van een uur met sprayen, pillen, sondevoeding en weet ik wat nog meer. Geen draden die in de weg liggen. Vanmorgen moest ik naar de wc, de douche boven was bezet, nou dan maar naar beneden lopen, zo makkelijk. Even pillen slikken, trap op; even ander t-shirt aan, trap op; even douchen, trap op. Het is echt niet normaal wat voor een verschil mijn leven met voor de transplantatie is en nu.

Nu weet je wel waar je het allemaal voor gedaan hebt, groetjes Bjorn.

Vandaag is als het goed is mijn laatste dagje hier in het UMCG te Groningen. Ik moest om 9 uur al bij de revalidatie zijn om even een 6 minuten loop test te doen. Voor de transplantatie kwam ik 120 meter ver, nu kwam ik 480 meter. Dat is 4 keer zover en dat is wel een hele verbetering. Met het verschil dat ik nu niet beperkt werd door mijn longen maar door mijn spieren. Die zijn het gewoon nog niet gewend om sneller te bewegen en dit gaat dus ook gewoon niet, een kwestie van trainen.

Daarna belde ik Lars om te vragen of die zin had om even de stad in te gaan. Ja hier bijna 4 maanden zijn en alleen het ziekenhuis gezien te hebben dat kan gewoon niet. Dus gingen we even de stad in. Eerst een op het terrasje gezeten en daar lekker van de zon genoten. Daarna kon ik het niet laten en gingen we even winkelen. Met als winst 1 shirt en 2 polo's. Echt lekker om weer nieuwe dingen te kunnen passen en te kopen. Toch is zo winkelen veel leuker als via het internet te shoppen. Ik kan dan ook niet wachten om in Amsterdam te gaan winkelen...

Verder word het een rustig avondje. Een beetje chaten, muziek luisteren, tv kijken en genieten van het mooie vooruitzicht wat me te wachten staat. Morgenvroeg heb ik nog even een bronchoscopie, kan ik mijn nieuwe longen eens goed bekijken van binnen. Daarna komt Kaat me eindelijk halen en gaan we samen onze mooie toekomst tegenmoet !!!!!

Bjorn.

Ja mensen, ik heb net te horen gekregen dat ik woensdag eindelijk naar HUIS mag !!!!!

JOEPPIE !!!!!!!!

Eindelijk, groetjes Bjorn !!!

Hier 2 kleine filmpjes van onze nieuwe woning. Let niet op hoe het gefilmd is...

Nou dit was het weer. Ik hoop morgen te kunnen vertellen wanneer ik naar huis mag

Groetjes Bjorn